Tony Schrijft

Aanstoot

juli 27, 2019 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Column zaterdag 27 juli 2019

Aanstoot

Nadat ik vorige week zaterdag had uitgelegd waarom ik niet in een Pim Fortuynstraat wil wonen volgden vele dagen van digitale razernij. Het zijn bewonderenswaardige volhouders, die populisten. Dinsdag toonde ik u, de lezer, een deel van de vuilnisbelt die ik in mijn mailbox had aangetroffen. Het leverde hartverwarmende blijken van medeleven op, maar ook hernieuwde woede. Kennelijk heb ik het aan de hitte te danken dat ik deze week ongeschonden ben doorgekomen. Een mail: ‘Het warme weer belet me om mij druk te maken anders zou mijn reactie aan jou zeer ernstige vormen hebben aangenomen’.

Toen vond ik het wel genoeg en had ik zin een column te schrijven waaraan werkelijk niemand aanstoot zou kunnen nemen. Een column als een lieflijk voortkabbelend beekje, zonder zoiets hinderlijks als een mening of een licht ironische zinswending. Is dit haalbaar? Een mooie natuurbeschrijving misschien? Maar ook de natuur is inmiddels omstreden, de een wil haar beschermen, de ander vindt dat linkse onzin, en dan ga je alweer.

Peinzend op zoek naar het volstrekt onomstredene zag ik op straat het volgende innemende tafereel. Een al wat oudere maar kwieke dame in een zomerse bloemetjesjurk fietste voorbij en maakte eerst zorgvuldig het stopteken voor ze afstapte.

Het stopteken? Ja, op school geleerd: rechter hand uitsteken en dan op en neer bewegen. Ik heb het gegoogled: niemand weet het meer.

Ik vind dit ouderwetse stopteken bijzonder vredelievend. Het herinnert me aan een rustige wereld waarin voorkomendheid in het menselijk verkeer nog een deugd was. Pas op, ik ga afstappen.

Nu iedereen toch weer zijn handen vrij heeft omdat er op de fiets niet meer getwitterd mag worden, wil ik pleiten voor het herwaarderen van het stopteken.

Mensen worden daar weer toleranter van.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer