Tony Schrijft

Winkelzakje

mei 25, 2019 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Column zaterdag 25 mei 2019

Winkelzakje

Ditmaal blijkt het toeval vooral vertederend. Een Brabantse kunstenaar, Mia Trompenaars, zoekt voor haar nieuwe werkstuk oude restjes borduurgaren. Voor deze vrij bijzondere bezigheid struint ze kringloopwinkels in het hele land af. Daar doet ze in laadjes en kastjes bijzondere vondsten. Zo ook in Friesland: oud garen gewikkeld rond een opgerold papieren zakje. Maar wat voor een zakje? Het blijkt een zakje uit de textielwinkel van mijn nijvere ouders. Zij zijn al heel lang dood, ons winkelpand is afgebrand tot op de fundamenten, alleen de herinnering resteert. En dan ineens dit winkelzakje dat de vindster opstuurt naar de krant, ‘ik ben dol op dit soort archeologie, je kunt het inlijsten of weggooien, zie maar!’.

Geroerd strijk ik het nog steeds opgerolde zakje een beetje plat. Het moet minstens zestig jaar oud zijn, want er staat een huisnummer op dat in 1958 is veranderd. Telefoonnummer 52! Je moest, herinner ik me nu, aan een slinger draaien die aan de zijkant van de bakkelieten telefoon zat. Zo kreeg je verbinding met de telefoniste in het postkantoor, die Pietsje heette. ‘Dag Pietsje, met Jan’ zei mijn vader dan: de massacommunicatie was nog ver weg. Pietsje bracht handmatig de gewenste verbinding tot stand.

Op het zakje staat wat wij zoal verkochten, onder andere ‘bustehouders’. Dit zwaarwegende woord werd later afgekort tot het neutralere beha. We hadden ook ‘tricotages’. Dat moet ik opzoeken: ‘machinaal vervaardigd breiwerk’. Damesvestjes dus, maar ook ondergoed. Mij schiet nu ‘kamizool’ te binnen. Ook opzoeken: ‘borstrok’.

Deze winkelzakjes waren voor knopen of klosjes garen, je vouwde ze aan de bovenkant dicht. ‘Tot ziens’ zei de klant dan, ‘heel graag’ antwoordden mijn ouders naar waarheid.

Ik strijk nog een keer over deze stille getuige.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer