Tony Schrijft

Sybrand Buma

mei 18, 2019 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Column zaterdag 18 mei 2019

Sybrand Buma

Als je op ideologische gronden een hekel hebt aan een politicus kun je hem maar beter op afstand houden. Persoonlijk contact is meestal niet bevorderlijk voor je zorgvuldig opgebouwde aversie.

Ik ben eens naar het Haagse Nieuwspoort gegaan voor een ontmoeting met Geert Wilders. Al vele jaren volg ik met een grondige afschuw zijn steeds platter populisme. Maar als je in een groepje bij hem staat lijkt hij haast wel een vriendelijke man, met soms zelfs een grapje. Daarna nam hij als spreker het woord en was hoe ik altijd over hem dacht snel weer op orde.

Toen Sybrand (toen nog Van Haersma) Buma na de mislukte gedoogsteun van Wilders oppositieleider werd, ging ik me steeds meer ergeren aan zijn wel heel makkelijke kritiek op het tweede kabinet Rutte. Door het noodlot kwam ik hem tegen. Mijn aloude vriend, Alfons Dölle, kreeg in de zomer van 2012 op zijn racefiets een hartstilstand. Hij was hoogleraar staatsrecht en vele jaren CDA-senator, en zo een goede bekende van Buma. Toen een jaar later een bundel met columns van de overledene uitkwam, zou Buma het woord voeren. Vooraf maakten we een aangenaam praatje en keek ik hem onwennig aan: was dit wel dezelfde man als die barse CDA-leider? Dat we beiden Fries waren, wist ik al, maar we hadden ook nog op dezelfde middelbare school gezeten en waren na een kwartiertje al bijna familie.

Achter het spreekgestoelte sprak hij vervolgens ontroerend mooi en geestig over onze overleden vriend. Bij de wijn voltrok zich de verdere verbroedering. Toen hij later in de Kamer weer dingen zei waar ik het totaal niet mee eens was, betrapte ik me op de neiging dat wat te vergoeilijken.

Nu hij Den Haag verlaat, schrijven alle kranten ineens aardig over hem, ‘leuke vent’. In de politiek wordt dat vaak aan het zicht onttrokken.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer