Tony Schrijft

Ruttes hand

april 18, 2019 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Column donderdag 18 april 2019

Ruttes hand

Mark Rutte wil graag de premier van alle Nederlanders zijn, maar zelf kom ik hem nooit tegen. In mijn vak is een gepaste afstand tot de macht ook raadzaam. Journalisten die luidkeels Mark zeggen moet je nauwlettend in de gaten houden: genoeglijk aanschurken werkt doorgaans belemmerend op het kritische gezichtsvermogen.

Het Genootschap van Hoofdredacteuren is de enige plek waar ik wel eens wat dichter bij dit soort mensen kom. Dan blijven je vooral de details bij. Bij een lunch heb ik eens naast premier Balkenende gezeten. Ik moest meteen Jan Peter zeggen, wat zo’n eerste keer zeker niet meevalt als je nogal wat kanttekeningen hebt bij de kwaliteit van zijn staatsmanschap. Ik heb vooral gekeken naar de uiterst nauwkeurige manier waarop hij de boter op zijn boterham smeerde: heel uitgebreid en zorgvuldig, tot werkelijk het uiterste randje aangenaam beboterd was. Niet een man van het grote gebaar.

Bij zo’n zelfde gelegenheid kreeg ik een paar dagen geleden een hand van Mark Rutte die erbij vertelde dat hij Mark Rutte was. Een stevige handdruk, dat wel, maar vooral ook een heel droge hand, een huid als schuurpapier met de korrelgrofheid P 80. Als er op Algemene Zaken enige budgettaire ruimte voor is, moet zijn hulp Caroline gauw naar een drogist voor een tubetje handcrême.

De premier sprak strelende woorden over het nauwelijks te bevatten belang van ons mooie ambacht en verpakte daarin zijn terechte kritiek op de nog steeds toenemende hijgerigheid. De manier waarop hij dat inkleedt past eigenlijk helemaal niet bij die ruwe handen: met grote souplesse vloeien de zinnen in elkaar over. Zijn woorden voelen als de zoele ochtendwind aan het begin van een mooie zomerdag.

Hij kreeg een Engels boek dat ik niet kende, maar hij natuurlijk al wel. Ook dat nog.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer