Tony Schrijft

Morgen

maart 19, 2019 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Column dinsdag 19 maart 2019

Morgen

Onverschilligheid behoort tot de meest onaangename eigenschappen, vooral omdat het zo niksig is. Niet gaan stemmen (‘Zie ik niet zo zitten’) is nauw verwant aan een lege chipszak of een colablikje over straat laten waaien: ze zoeken het maar uit. Een nóg ergerlijker combinatie is: niet stemmen maar wel steeds een grote mond opzetten. Op al die inspraakavonden zouden alleen mensen het woord mogen voeren die van hun stemrecht gebruik hebben gemaakt.

Ren ik dan morgen handenwrijvend naar de stembus? Hè, lekker, we mogen weer. Dat is ook wat overdreven, maar ik ben opgevoed met de overtuiging dat stemmen een morele plicht is. Het maakt wel degelijk uit of je door de kat of de hond wordt gebeten, want dan weet je waar je terecht kunt met je kritiek en wie een inhoudelijke draai om zijn oren verdient.

Stemmen voor de provincie behoort niet tot de meest opwindende electorale genoegens, vooral ook omdat je van de meeste kandidaten nog nooit hebt gehoord. Daar komt dan morgen ook nog het waterschap bij. Ik ben voor een hoger grondwaterpeil en vooral voor meer regen: waar kan ik dan terecht?

Een enquête onthulde dat 45% van ons allemaal vindt dat het provinciebestuur niet hoeft te veranderen. Je kon ook aankruisen: afschaffen, meer macht of fuseren met waterschappen. Pfff! Knap dat 45% weet hoe dit moet. Volgens de opgewekte onderzoeker kun je ‘hieruit afleiden dat de meeste mensen tevreden zijn over de provincie’. Zou het?

Maar ik hou van het democratische ritueel. Wandelen naar een nabije school. Eerst de leden van het stembureau vriendelijk groeten en dan de eenzaamheid van het stemhokje. Zorgvuldig het favoriete vakje inkleuren, vooral ook dát. Een stemcomputer is veel te afstandelijk: zelf inkleuren maakt stemmen tot een zelfbewuste, ambachtelijke daad.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer