Tony Schrijft

Bruno Santanera

januari 8, 2019 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Column dinsdag 8 januari 2019

Santanera

Ineens staat in veel kranten een naam van heel vroeger te galmen als vanuit een oude echoput: Bruno Santanera! Hij verscheen weer eens voor de rechter als juridische nasleep van allerlei processen over kwakzalverij. Vanwege het fortuin dat hij verdiende met een hangertje aan een kettinkje waarvan de magnetische werking zou voorzien in de wonderbare genezing van een verrassend groot aantal nare kwalen. In dat hangertje zat een poeder met een hoog Koot-en-Bie-gehalte: ‘samengeperste zeldzame aarde uit Zaïre’. Geweldig! Ik kijk ook altijd met wijd opengesperde ogen naar types die veel geld verdienen met ingestraalde stenen die veelsoortig geluk garanderen.

Het imperium van Bruno Santanera stortte in toen hij op de televisie werd geportretteerd als een oplichter. Daarover gaan die rechtzaken. Maar vanuit de oude echoput van mijn geheugen weerkaatst een heel ander talent: ‘de marmerkoning’. Zou het dezelfde zijn?

Zoeken, zoeken: in de zomer van 1971, het is werkelijk niet te bevatten, zocht ik als verslaggever van het Nieuwsblad van het Noorden dezelfde Bruno Santanera op in zijn uitdeukerij in Amsterdam-Noord. Toen was hij 34, nu 80. Hij had het plan opgevat om het tot dan toe heel rustige Groninger dorp Godlinze om te toveren tot het marmercentrum van Noord-Europa. Daar bouwde hij als de marmerkoning een heel koninkrijk vol vloertegels en voluptueuze fonteinengelen, omgeven door een waas van wonderlijke verhalen. Later kwam daar dus die modder uit Zaïre nog bij.

Heeft hij me, ik was ook nog jong, met al zijn getover weten te bedotten? Met een zucht van opluchting lees ik zijn uitspraak uit 1971: ‘Dit was het gesprek tussen een idealistische Italiaan en een wantrouwige Hollander’.

De vele jaren erna ben ik heelhuids doorgekomen zonder zijn hangertje.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer