Tony Schrijft

Doodbidders

oktober 25, 2018 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Column donderdag 25 oktober 2018

Doodbidders

Het komt zelden voor dat iemand zijn eigen necrologie leest, hoewel die stukken op de redacties soms jaren sereen liggen te wachten. Een beroemde uitzondering is kardinaal Alfrink: een krant publiceerde diens treurode per ongeluk toen hij volop in leven was. De monseigneur las het geamuseerd en betoonde zich zeker niet ontevreden, het was hem eigenlijk wel meegevallen.

Bij het Parool hebben ze destijds een nieuwe necrologie over Willem Drees moeten schrijven omdat de auteur van het doorvoelde stuk veel eerder overleed dan de krasse staatsman. De krant vond het kennelijk te gewaagd of onkies om de ene dode over de andere te laten schrijven.

Wim Kok is gestorven zonder weet te hebben van alle lof die voor hem in het verschiet lag. Vooral ook in zijn geval bekroop mij het gevoel dat allerlei waardering wel eens wat eerder had mogen klinken. Vele jaren heeft hij moeten aanhoren hoe zijn erfenis als premier vooral was samen te vatten als: de puinhopen van paars. Maar aan die puinhopen hebben we bijvoorbeeld wel de euthanasiewet en het homohuwelijk te danken: zeker in die jaren cruciale symbolen van de Nederlandse vrijheidsdrang.

Wim Kok was nog niet dood of hij bleek een groot staatsman. Ook geroemd door mensen die dat tot nog toe steeds vergeten hadden te zeggen. Het is altijd weer dringen rond de groeve van een beroemdheid. Waarbij het kenmerkend is hoe ijdele doodbidders het meer over zichzelf hebben dan over de betreurde: ‘De eerste keer dat ik hem ontmoette…’

De Volkskrant informeerde bij Koks tijdgenoten wat ze van hem hebben geleerd. Bolkestein: ‘Niks’. Wiegel: ‘Ik heb van weinig mensen wat geleerd’. Voor politici die heel tevreden zijn over zichzelf is het kennelijk niet haalbaar iemand ook maar iets te gunnen, zelfs niet als hij dood is.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer