Tony Schrijft

Natuur dichtbij

april 26, 2018 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Column donderdag 26 april 2018

Natuur dichtbij

Wij hebben werkelijk geen idee hoe zij denkt over ons, haar overburen. Ze kijkt ons neutraal aan: het expressieve vermogen en de mimiek van een waterhoentje zijn vrij pover.

Wij van onze kant zijn inmiddels aan haar gehecht geraakt. Vooral ook omdat haar onverschrokkenheid aanzienlijk sterker is ontwikkeld dan haar strategisch inzicht. In het water tegenover ons heeft ze haar nest stom genoeg gebouwd vlak tegen de houten beschoeiïng en daardoor ook pal naast een wandelpad. Terwijl er aan de overkant waar zij vaak zwemt, een prachtige groene wal is waar niemand komt. Maar hoe druk het ook is vlak bij haar nest, ze trekt zich er niets van aan. Gemene honden staan met een valse grijns vlak boven haar te blaffen. Ze beseft waartoe zij op aarde is en broedt onverstoorbaar door.

Tot onze tevredenheid koos zij voor natuurlijke bouwmaterialen. Ideologisch zitten wij op één lijn. In Amsterdamse grachten maken waterhoentjes tegenwoordig nesten van allerlei plastic troep, restjes piepschuim en een frietbakje van de Febo. Die van ons heeft mooie reepjes gedroogd gras en riet verzameld.

Ons waterhoentje zit op maar liefst zeven eieren. Binnenkort wuiven wij haar uit met zeven onbevangen plukjes dons achter zich aan. Een stuk of twee zullen weldra door ratten worden verslonden. Zeker ook twee door grote buurtkraaien die zich nu al in de oeverbomen zitten te verlekkeren. Eén precisieduikvlucht en: hap.

Maar al te graag zouden wij haar willen waarschuwen voor alle gevaren in de wrede wereld. Het geringe niveau van ons contact laat dat niet toe. Als de natuur niet haar regulerende werk zou doen, zouden er ook veel te veel waterhoentjes komen. Het teveel geldt echter altijd degenen die je zelf niet kent.

De natuur zo dichtbij is vertederend, maar ook een hele zorg.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer