Tony Schrijft

Mest

april 11, 2017 | Author: Tony | Categorie: Brabants Dagblad,Columns

Mest

Een rampzalig probleem kan zo groot worden, dat het een ware verademing is om eens even terug te gaan naar de tijd dat het allemaal niet bestond.

De jaarlijkse Brabantse mesthoop weegt vijftien miljard kilo. Het mestoverschot (huiselijk vertaald: meer stront dan te bemesten grond) is negen miljard kilo. Nog weer erger: minstens een kwart is zoek; iedere liter varkensgier die je kunt verdonkeremanen scheelt geld. Van al die getallen krijg je als krantenlezer koppijn, van de stank trouwens ook.

Toen het leven eigenlijk nog moest beginnen speelde ik vaak op de boerderij van een vriendje. Een groot gezin rond de eettafel, de moeder schepte kordaat je bord vol. Het nagerecht moest in hetzelfde bord, zodat de restjes aardappel en belletjes vet boven op de karnemelkse pap dreven. Het boerenleven kan hard zijn.

Er werd veel gepraat en veel gelachen, maar in mijn herinnering hadden wij het nooit over zoiets als een mestoverschot. Hoe ging dat dan toen?

Na meer dan een halve eeuw bel ik met de oudere broer van mijn vriendje. Want hij nam destijds de boerderij over. ‘Hé, Tony’, zegt hij alsof we elkaar onlangs nog gesproken hebben. In nuchtere streken is er weinig reden voor verbazing. Toen ik er speelde hadden ze één koe per hectare land. Zesentwintig hectare, dus evenveel koeien. Een groot gezin kon daar van leven, met ook nog pap na.

De boerderij is uitgebreid. Tachtig koeien. Dat betekent anderhalve koe per hectare. Zonder mestoverschot. Want dat ontstaat als de natuurlijke verhoudingen zoek raken.

In de buurt van de boerderij zwommen wij in een volstrekt helder meertje, terwijl de ooievaars vanaf de kant toekeken. Is boer-zijn zonder mestoverschot ook zo’n idylle die voorbij is?

Mestoverschot is ontstaan door de natuur te verliezen. Het wordt nu kiezen.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer