Tony Schrijft

Bij Wilders

september 10, 2016 | Author: Tony | Categorie: Artikelen

Er zijn helaas wel meer platte onruststokers. Maar door de leugenachtigheid van zijn valse oplossingen, steeds weer doortrokken van vreemdelingenhaat, vervult Wilders mij met de grootste weerzin.
Het is intrigerend dat iemand in zijn hoofd zoveel slechtigheid kan vergaren. Daarom liet ik mij de kans niet ontglippen het fenomeen eens van dichtbij mee te maken.
Donderdag trad Wilders op voor het Nederlands Genootschap van Hoofdredacteuren.
Je moest je paspoort meenemen. Niet om je op een dubbele nationaliteit te betrappen, maar vanwege de veiligheid.
Ik ging zo zitten dat ik hem gedetailleerd kon bekijken. Hij wordt al wat ouder, het colbertknoopje begint te knellen. Ook verder vertoont hij, het moet gezegd, allerlei trekken van een normaal mens. Hij lacht, hij relativeert, hij profileert zich als de redelijkheid zelve. Als je niets over hem weet zou je best naast hem kunnen wonen, ‘mooi dagje, buurman’.
Die ogenschijnlijke alledaagsheid wist niet uit dat dit blonde hoofd het nationale logo is van verbeten onverdraagzaamheid. Het is een ongemakkelijke ervaring: kijken naar een man van wie je het liefst zou hebben dat hij niet bestaat.
Vooraf was afgesproken dat uit dit onwerkelijke samenzijn niet geciteerd mag worden, zoals gebruikelijk bij informele bijeenkomsten. Maar ik mag vast wel onthullen dat Wilders niet pleitte voor open grenzen, niet voor een vriendschappelijke omgang met allochtonen en ook niet voor een breed gedragen maatschappelijke verdraagzaamheid.
(Terwijl ik dit zit te schrijven op een Haags terras doet de natuurverwoester Henk Bleker lawaaierig zijn intrede. Op één dag de twee engste politici dichtbij: het is wellicht wat veel.)
Als Wilders vertrekt wordt het steeds piepende detectiepoortje gedemonteerd en mag de tuindeur open. Eindelijk komt er weer frisse lucht binnen.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer