Tony Schrijft

Zakkend water

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 14 januari 2012

Zakkend water

Veel nieuws is tegenwoordig zo kortademig dat we alweer zijn vergeten dat delen van ons dappere land een week geleden nog tobden met hoog water. Maar de echte ellende voor het nationale humeur komt altijd weer daarna. De werkelijk ramp in Nederland is niet het stijgen van het water maar het onvermijdelijke zakken. Want de strijd tegen het woeste water lijkt nog het enige waar alle Nederlanders niet alleen zin in hebben, maar onderling ook geen ruzie over maken. Het leidt tot veel gemeenschapszin, de taakverdeling op de dijk is helder en onomstreden, iedereen mag meedoen en, misschien nog wel het allerbelangrijkste: er is geen ruimte voor of behoefte aan gekliem, geklaag of gezeur.
Als het water maar voldoende stijgt komt er een goedgemutste eendracht over ons volk, die niet alleen ontroert, maar ook bemoedigt. Gelaarsde mannen, en tegenwoordig ook steeds meer koene vrouwen, die speurend over de dijk lopen, af en toe een hak in een soppende zode drukken en dan hun duim opsteken naar de camera. Heerlijk! Zelfs de straatinterviews zijn op slag een stuk monterder dan altijd weer die verregende mensen in Het Journaal, die voor een natte Blokker staan te klagen over de benzineprijzen, het songfestival of een dreigend gebrek aan strooizout.
Door hoog water worden zoveel mensen zó veel leuker. Bij een huisdeur staat een overzichtelijke man, die precies uitlegt hoe hij het gedaan heeft nadat hij terug mocht naar zijn bedreigde huis. Hij had eerst de kachel hoger gezet, daarna was hij naar het verzorgingstehuis gelopen waar zijn vrouw woont, en nu ging hij zijn huis binnen, ‘het is er vast al lekker warm’. Ik hoop dat Het Journaal deze zin bewaart voor het jaaroverzicht, ‘het is er vast al lekker warm’. Mooier, en vooral ook tevredener zal het nieuws de komende maanden zelden nog worden opgediend.
Wijst dit op een grote hang naar kneuterigheid? Naar de geruststellende geur van de kolenkachel, terwijl de stoofpeertjes al uren op het petroleumstel staan te sudderen en de sissende waterketel het lied zingt van de algehele tevredenheid?
Nee, ik denk alleen dat ik het gezeur en gedrein zo vreselijk zat ben. Dat begint meteen weer als het water zakt en al die kloeke mannen en vrouwen niet meer nodig zijn op de dijk. En een tevreden man niet meer in Het Journaal mag vertellen dat het vast al lekker warm is bij hem thuis, omdat wij weer andere dingen aan ons hoofd hebben.
Ik heb twee recente aanwijzingen dat veel mensen geen zin meer hebben in al dat zure gedoe: de massale belangstelling voor het stampende stoomgemaal Ingenieur D.F. Wouda in Lemmer en de reacties op het staatsbezoek aan de Verenigde Emiraten. De koningin had, met een hoofddoek over haar pronte hoed, nog maar nauwelijks een stap gezet in de prachtige moskee van Abu Dhabi of er waren alweer Kamervragen over deze ‘trieste wanvertoning’. Dat komt omdat wij ons laten ringeloren door een stel geborneerde heikneuters die zelf nooit verder komen dan het Drielandenpunt omdat ze doodsbang zijn voor vreemde volkeren. In Zuid-Europese landen wordt bij kathedralen streng gecontroleerd op blote benen of bovenarmen. De koningin zal daar niet naar binnen gaan in een bloot bloesje. Zoals ze bij een bezoek aan de paus haar hoofd ook decent zal omsluieren. Daarover worden op een kalme zondag nooit Kamervragen gesteld. De koningin antwoordde bij uitzondering zelf: ‘Echt onzin’. Maurice de Hond peilde snel bij elkaar dat de overgrote meerderheid haar bijvalt. Eindelijk, die kant moet het op!
Intussen hebben zich in Lemmer in één week meer dan tienduizend mensen vergaapt aan het grootste stoomgemaal ter wereld, dat verrukkelijk stond te bonken. Dat wijst op een toenemende behoefte aan bewondering. Als Maurice de Hond het zou meenemen in zijn peiling dan is het stoomgemaal Ingenieur D.F. Wouda in Lemmer goed voor 23 Kamerzetels.