Tony Schrijft

De landsaard

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 7 januari 2012

De landsaard

Deze eerste column van het nieuwe jaar is geschreven door een Bosschenaar van Friese afkomst. Dat gold ook voor al mijn stukjes in alle voorafgaande jaren, maar de tijdgeest wil blijkbaar dat het er nu toe doet. Want in het trieste bericht in onze krant over een man die in de oudejaarsnacht zijn vrouw dood stak, staat: ‘De Bosschenaar van Marokkaanse afkomst stak ook zichzelf en zijn 38-jarige schoonzus neer.’
Wordt het daar erger van of minder erg? Ga ik als lezer denken: nogal wiedes, die Marokkanen zijn nou eenmaal rapper met het steekwapen? Waardoor het nieuws wat minder opmerkelijk wordt, want zo gaat het nu eenmaal. Of wordt het bericht er juist ernstiger door: Wilders heeft wel een punt, ergens, toch? Ondanks de vileine stukje die de Bosschenaar van Friese afkomst over de PVV schrijft.
Vlak voor Kerstmis dronk ik een kopje koffie (nee, geen thee, want dan ben je een multiculti-troetelaar) met Seada Nourhussen. Ze is 33, vluchtte toen ze drie jaar was met haar familie uit Ethiopië naar Bennekom, en is Afrika-journalist van het dagblad Trouw. Als klein meisje had ze wel in de gaten dat ze anders was, maar het was niet vervelend anders. Ze herinnert zich vooral dat hun gezin hier in Nederland geweldig werd opgevangen. Daardoor was zij, ik vond dat een heel gedenkwaardige vaststelling, pas op latere leeftijd allochtoon geworden. Sinds Pim Fortuyn ontstond in een deel van de samenleving een collectieve woede over donkere mensen. ‘Toen werd het anders-zijn iets problematisch en begon ik me te realiseren dat ook ik een allochtoon ben.’
Aan haar naam zie je al dat Seada Nourhussen vermoedelijk niet uit de Peel komt. Maar is het een service aan de lezer als zij in het vervolg onder haar stukken in Trouw zet dat zij ‘een Nederlander van Ethiopische afkomst’ is? Want waarom wel bij een steekpartij in de oudejaarsnacht, en niet in alle andere gevallen?
Om allerlei nare misverstanden te voorkomen, zou je er bij al die vechtpartijen tussen volbloed Brabanders ook bij moeten zetten: de verdachte is een geboren en getogen Tilburger. Maar wil ik dan zelf niet weten of een verdachte wel of niet een allochtoon is? Want ik prevel hier mooie, vrome zinnen, maar in de praktijk houdt dat iedereen wel bezig. En niet uit verhuld racisme of zo, maar gewoon: het behoort tot de dingen die een mens zich tegenwoordig afvraagt. Toch?
Naast het bericht over de Bosschenaar van Marokkaanse afkomst stond een foto van twee jongens die papiertjes aan het prikken zijn. Als taakstraf na vernielingen in de oudejaarsnacht. Ik had het duo ook al op de televisie gezien en vroeg me toen vooral af: zou dat werkelijk helpen in de strijd tegen de hufters: ze papiertjes laten prikken? Niet dat ik voor stokslagen ben, maar de afschrikwekkende werking van papiertjesprikken lijkt met gering. Op de foto zijn de twee nogal onzichtbaar, vooral door de van overheidswege zo attent verstrekte bedrijfskleding, ook zo’n fascinerend detail! Maar op de televisie meende ik te zien dat onder die grote capuchons allochtonen schuil gingen.
Dat valt mij, in al mijn maatschappelijke keurigheid, dus op. Waarom kijk ik er dan toch van op als het in de krant staat? Vanwege: ‘zie je wel!’. In Brabant word ik alleen maar ‘die Fries’ genoemd als mensen kwaad zijn op een column. Zo van: als allochtoon heb je je niet met ons te bemoeien. Het noemen van iemands landsaard heeft kennelijk iets wreveligs.
Ik denk nog wel vaak eens aan het bericht over een donkere jongen die hard rende om de bus te halen. Hij werd door alerte omstanders tegen de grond gewerkt omdat zij ervan uit gingen dat hij een wegrennende tasjesdief was. Om dit bizarre bericht te begrijpen was het juist wel van belang te weten dat het om een Surinamer ging. Als ik hier als Fries de trein probeer te halen, heb ik van niemand last.