Tony Schrijft

Het spelletje

mei 5, 2011 | Author: Tony | Categorie: Artikelen

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 7 mei 2011

Het spelletje

Na bloedig geweld zoals in Alphen aan de Rijn komt bij de onvermoeibare deskundigen altijd weer de vraag op of de dader zich heeft laten inspireren door computerspelletjes. De liquidatie van Osama bin Laden wás in feite een computerspel.
Gefascineerd heb ik zitten kijken naar een foto waarop Barack Obama en zijn Veiligheidsstaf in de kelder van het Witte Huis hun actie in Abbottabad live volgen via een groot scherm. Daarop geeft het hoofd van de CIA een live-verslag. Deze hoofdspion staat weer in verbinding met de camera’s in de helikopters en op de helmen van de commando’s die de terroristenleider verschalkten in zijn slaapvertrek. Het onderscheid tussen een computerspelletje en de realiteit is hiermee voorgoed verdwenen.
Cynische voorlichters zeggen al jaren dat hoe iets op de televisie komt belangrijker is dan wat er echt is gebeurd. De overzichtelijke tijd dat iets wáár was als er een goed gelijkende foto van bestond, ligt nu ook definitief achter ons. De foto van het bebloede hoofd van Osama bin Laden, die vrij snel na zijn dood op de televisie was te zien, bleek nep. Kenners hadden dat meteen door, ik natuurlijk weer niet, omdat ik er nog steeds niet aan kan wennen dat een of andere zieke fröbelaar zoiets in elkaar knutselt.
Maar het beeld is de boodschap geworden, en in die kelder van het Witte Huis viel nu alles samen. Hillary Clinton is op die foto de enige die een hand voor haar mond slaat: een kennelijk vrouwelijke reactie als de spanning het hoogtepunt nadert. De president in vrijetijds jackje kijkt nog gespannener dan al die andere mannen: het succes zal zijn succes worden, maar op dit cruciale moment kan het ook nog mislukken, en zeperds zijn altijd nog weer ingrijpender dan triomfen.
Heel mooi is de karakterrol van de hoge militair in het midden: alle onderscheidingen mee van huis genomen en een baken van rust. Het type dat zich nimmer gek laat maken en daarom in Obama’s stoel mag zitten. In het bijschrift staat dat de presidentiële Veiligheidsstaf de commando-actie volgt ‘met zichtbare ontzetting’, maar dat lijkt me onzin. ‘Ontzetting’ zou slaan op een gebeurtenis die hen allen vervult van verbijstering en ongeloof, maar zij hebben dit juist maandenlang minutieus voorbereid. De bekertjes koffie staan klaar, gespannen kijkt het gezelschap of hun beraamde moord op hun grootste vijand gaat lukken.
En toen het was gelukt, en de president zijn volk en de wereld had toegesproken, niet triomfalistisch maar zelfverzekerd, vulden vele pleinen zich met feestende massa’s, als na een gewonnen sportwedstrijd. Want winnen is aangenaam, en ik ergerde mij daar niet aan. Terwijl ik het destijds vreselijk vond dat na de aanslag op het World Trade Centre allerlei Arabische pleinen zich vulden met juichende feestgangers. Bij ieder treffen is de grens tussen winnen en verliezen scherp en meedogenloos.
Daarom heb ik een tijdje zitten nadenken over een ingezonden stukje van een lezer uit Dongen die naar Het Torentje heeft gebeld omdat hij het ‘zeer onfatsoenlijk’ vindt dat premier Rutte president Obama heeft gefeliciteerd met de dood van Osama. En hij vraagt zich af of meer mensen in Brabant deze felicitatie ongepast vinden.
Het is altijd weer lastig en vervreemdend als principes rekbaar blijken. Ik ben faliekant tegen de doodstraf, maar ik had er geen bezwaar tegen dat Saddam Hoessein werd opgehangen. Zoals ik nog steeds diep respect heb voor de Duitse officieren die destijds geprobeerd hebben Adolf Hitler op te blazen, wat helaas mislukte.
Is dat meten met twee maten? Ongetwijfeld. Zoals het ook bizar is dat Obama’s Veiligheidsstaf naar de moord op Osama bin Laden zit te kijken als naar een computerspelletje. Maar sommige mensen hebben zelf zoveel bloed aan hun handen dat ik er kennelijk vrede mee heb dat hun eigen bloed daar nog bijkomt.

Reactiemogelijkheid is gesloten.

Anoniem - Gravatar

Je kunt niet reageren op dit artikel.

Reageer