Tony Schrijft

‘Oh jee!’

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 14 augustus 2010

 ‘Oh jee!’

Een vriendin van ons kreeg afgelopen zondagavond rond negen uur een klapband ten noorden van Parijs. Nederland was nog ver weg, binnen een uur zou het donker  worden,  en op de plek van het onheil waren verder alleen voorbij flitsende auto te zien. Ze belde het Franse alarmnummer, vertelde wat haar was overkomen en daarna gebeurde er twintig lange minuten helemaal niets. Tot een auto afremde, ook de berm inreed en vlak voor haar ging staan. De quizvraag zou nu kunnen luiden: wie stapte uit die auto? Maar dan denk je al snel dat het goede antwoord een BN-er moet zijn. Je hebt al een klapband en dan stapt ook Gordon nog uit. Of Beau van Erven Dorens.

Het waren twee donkere mannen die uitstapten, duidelijk Noord-Afrikanen. In Nederland zijn dat Marokkanen, in Frankrijk nog vaker Algerijnen. Wat dacht onze vriendin toen die twee zwarte mannen naar haar pechauto kwamen lopen?

Zij dacht ‘oh jee!’. Want onze vriendin woont sinds jaar en dag in Nederland en daar zijn donkere mannen en gesluierde vrouwen het belangrijkste thema in het publieke debat. ‘Oh jee’ is dan nog een heel milde reactie. Daartoe door Maurice de Hond ondervraagd denk ik dat een krappe meerderheid van zo’n 52% verder zou gaan dan ‘oh jee!’. Want dat is ook het percentage dat het gedoogkabinet zal gaan steunen.

Wordt dit (even een tussenvraagje) weer zo’n ‘verongelijkt links stukje van een gefrustreerde columnist’? Dat was immers de tendens van allerlei mails toen ik vorige week de kachel aanmaakte met Maxime Verhagen en mijn deelneming betuigde met al die CDA-ers die zich nog wel keren tegen het eigentijdse gehits. Laten we eerst even afwachten hoe het verhaal met de klapband langs de Franse snelweg eindigt.

Na haar aanvankelijke ‘oh jee!’ zag onze vriendin dat op de achterbank van de auto waaruit zojuist de twee donkere mannen waren gestapt, een paar kinderen zaten. Dit stelde haar enigszins gerust. Vanuit de overigens onbewezen gedachte dat mannen met kinderen meestal wel aardig zijn. En deugen.

Ze draaide haar raampje open (Maurice de Hond: 38% vergrendelt juist de auto bij het zien van twee donkere mannen) en vertelde over haar klapband. De twee mannen boden spontaan aan het probleem op te lossen. Eerst moest de halve auto leeg om bij het reservewiel te kunnen, onze vriendin neemt heel veel mee als zij gaat kamperen. Ook de krik werd gevonden. Met een behendigheid die op ervaring duidde, krikten de twee Noord-Afrikanen de auto op en verwisselden het wiel. Toen alles klaar was, bedankte onze vriendin de twee mannen hartelijk en uitvoerig. En ze beloofde hen, vertelde ze ons later voor de grap, dat ze het hele verhaal (Twee donkere mannen helpen vrouw langs snelweg) aan Geert Wilders zou vertellen.

Nu is de hamvraag in deze heikele en snelaangebrande tijden: kán dit grapje eigenlijk wel? Inmiddels denk ik van niet.

Minstens drie groepen zitten zich nu alweer enige minuten aan mijn geschrijf te ergeren. De positivisten die geloven in de maatschappelijke zegeningen van de culturele samenleving, waarin de verschillende culturen van alles van elkaar kunnen leren, vinden het vermoedelijk een schande dat je bij het uitstappen van twee donkere mannen langs een eenzame snelweg meteen ‘oh jee!’ denkt.

De VVD-ers en CDA-ers die het komende kabinet gaan steunen of er in ieder geval in berusten, zijn de discussie daarover allang zat. Want wie zit erop te wachten dat anderen je eigen twijfel nog weer even lekker aanjagen? En de overtuigde PVV-ers houden niet van grapjes die over hen zelf gaan.

Onze vriendin hervatte opgetogen haar reis, want niet alleen was het probleem met haar klapband verholpen, ze had ook nog een positieve levenservaring opgedaan. Achteraf moest ze nogal lachen om haar eigen ‘oh jee!’.

Maar miste ze toen ze thuis haar auto uitpakte haar handtasje? Zelfs dat niet.