Tony Schrijft

Dus toch

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 7 augustus 2010

Dus toch

De avond dat het historische nieuws wereldkundig werd, hadden wij vrienden te eten. Het was aangenaam en redelijk zorgeloos zoals mensen zich dat wel vaker herinneren van de uren vlak voor er iets onvoorstelbaars gebeurt. Gelukkig weet je niet alles al vooraf. Hoewel, over dit komende onheil hadden wij die avond al wel een licht vermoeden. Maar we dachten dat het wel los zou lopen en dat niet Maxime Verhagen, maar wel de CDA-fractie in de Tweede Kamer op het beslissende uur zich een paar principes zou herinneren om zich niet met huid en haar aan een vreemdelingenhater uit te leveren.

Dat komt natuurlijk ook omdat je met vrienden doorgaans je eigen gelijk in huis haalt. Wij thuis zijn niet kinderachtig als het om andere opvattingen of liefhebberijen gaat. Wij verkeren op goede voet met hondenbezitters, vegetariërs, homo’s, techneuten, nudisten, jazzliefhebbers en zelfs een voormalige communist. Maar bij ons komen geen Wilders-aanhangers over de vloer en gelukkig ook niet het halfzachte, wankelmoedige tussensoort dat zegt ‘dat hij ergens wel een punt heeft’.

Het tienuurjournaal meldde zonder veel omhaal dat dit vrijheidslievende land afstevent op een minderheidskabinet van VVD en CDA, dat mogelijk wordt gemaakt door de PVV. Meteen daarna kwam Wilders in beeld die terecht heel blij was, want hij krijgt het voor het zeggen, terwijl hij allerlei onguurs mag blijven roepen over kopvoddentax, etnische registratie (dat was de J-stempel in de oorlog) en het in de knieën schieten van ‘straattuig’. Het CDA ‘accepteert’ dat hij dit blijft roepen. Ze zijn het er niet mee eens, maar vinden dat getier ook niet zo erg.

Verbijsterd keken wij elkaar aan. Dus toch. De laatste dagen hadden wij al in kranten bezorgde stukken gelezen, ook van geziene CDA-ers, die er voor waarschuwden dat Maxime Verhagen, die in eigen kring liefkozend en zelfs bewonderend ‘de rat’ wordt genoemd, slechts één programmapunt heeft, dat er werkelijk toe doet: zelf minister blijven.

Toen wij wat waren bekomen van de eerste schrik en een opkikkertje namen, vertelde ik over al die Brabantse CDA-ers die ik ken. Daar zitten natuurlijk ook wel een paar principeloze windvanen en blindgangers onder, maar veel CDA-ers zijn bezig met de derde wereld, met de opvang van asielzoekers, en met idealen over naastenliefde en vredig met elkaar verkeren. Die mensen gaan nu meemaken dat hun partij als grootste verliezer bij de verkiezingen, zijn regeermacht ontleent aan een volksmenner die de ontwikkelingssamenwerking wil afschaffen.

‘Maar dat is democratie,’ zeggen mensen die er eigenlijk wel voor zijn, maar er een wat sjiekere redenering bij zoeken. Het is vooral de democratie van de machtsbelustheid en  van het falende geheugen. Bij de Maxime Verhagens zien wij ernstige defecten aan zowel het korte als het lange geheugen. Het korte termijngeheugen is alweer kwijt dat na de opdonder bij de verkiezingen het CDA bescheidenheid paste. Vergeten is ook alle misbaar over het abjecte gedachtegoed van de PVV. Een verstandige mevrouw, die zo bij ons op de koffie mag komen, wees in de NRC op een opmerkelijk falen in het lange termijngeheugen van bekende CDA’ers en ook VVD-ers. Tien jaar geleden schreeuwden zij moord en brand toen in Oostenrijk Jörg Haider aan de macht kwam. Diens ideeën zijn mild vergeleken met de onzin van Wilders. Maar in de twee partijen die nu met PVV- steun willen regeren, vonden allerlei voorlieden tien jaar geleden nog dat koningin Beatrix niet in dat verwerpelijke land mocht gaan skiën. Iemand als Camiel Eurlings zei dat het CDA al zijn internationale contacten moest aanwenden om te voorkomen dat Haider aan de macht zou komen. Nu host het CDA met een glunderende Wilders over het Binnenhof. Terwijl het de Bijbelkenners onder ons opvalt hoe de kraaiende hanen een goed heenkomen zoeken.