Tony Schrijft

Jezus redt

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 24 juli 2010

‘Jezus redt’

Je zet alleen maar in grote letters ‘JEZUS REDT’ op je dak, als je er voor meer dan honderd procent in gelooft dat de tekst klopt. Anders is het een nogal risicovolle investering.

Een godsvruchtige boer met zestien kinderen (gaat vaak samen) in Giessendam wil dat wij allemaal weten dat Jezus redt. Ik zie het, als ik mij in de Bible Belt waag, ook wel eens in weilanden langs de snelweg staan. Zelf zou ik zoiets niet doen omdat ik tot het volksdeel behoor dat niet ten volle overtuigd is van deze hemelse redzaamheid. Maar van mij mag het. Ook op een dak van een boerderij in Giessendam.

Die gemeente probeert echter al jaren de tekst van dat dak te krijgen en heeft nu gelijk gekregen van de Raad van State. Dus staat de foto van het dak weer in alle kranten, en daar is het die boer ook precies om te doen. Aan de hemelpoort kan hij naar waarheid getuigen dat hij echt alles op alles heeft gezet; hij komt er wel in.

Op een luchtfoto van de boerderij heb ik nog wel bekeken waar de boer zijn zestien kinderen te slapen legt: het woonhuis lijkt niet geheel berekend op zijn voortplantingsdrift. Laten wij hopen dat een deel van de kinderen heerlijk zorgeloos pit onder de pannen met de vrome tekst. Gelukkig krijgen ze met z’n allen goed en vers te eten: drie moestuinen!

Vanuit de lucht kun je trouwens ook goed zien dat de boer zich er nogal makkelijk vanaf heeft gemaakt met de witkwast, net als bij tapijtschuren. Waarbij ik, als je toch een gradatie wilt aanbrengen, liever ‘Jezus redt’ op een boerderijdak zie, dan het lompe ‘Tapijtschuur’. Temeer daar een tapijtschuurboer die drie moestuinen meteen zou asfalteren. Het was esthetisch meer verantwoord geweest als de boer het geprobeerd had met anders gekleurde pannen. Dat is weliswaar een heel gepuzzel, maar wie echt gelooft moet er iets voor over hebben. Op oude boerderijen zie je nog wel eens het bouwjaar in het pannendak gemozaïekt . Dát vind ik nou mooi. Ook al blijven ronde cijfers altijd wat kartelig.

Het valt me tegen dat de Raad van State hier geen opmerking over maakt. Vermoedelijk  wereldvreemde juristen uit Leiden die niet weten hoe je met zwarte dakpannen heel mooi een jaartal in een rood boerderijdak kunt weven. De hooggeleerden hebben hun kostbare tijd vooral verdaan met het juridisch waterdicht verwoorden van hun bezwaar tegen ‘een te sterk contrast tussen de witte letters en het zwarte dak.’ Zit je in ‘s lands hoogste gerecht en moet je je hier mee bezighouden.

‘Hoe was de dag, Godebald-Jan?’ vraagt de vrouw van de staatsraad bij thuiskomst.

Hij: ‘Tja, ik zag wel een heel erg groot contrast tussen de witte letters en het zwarte dak.’

De gemeente vindt het allemaal vooral veel te groot. Even dacht ik dat de ambtenaren de boodschap zelf bedoelden en wij eruit zouden zijn met de aangepaste tekst: ‘Jezus redt een beetje.’ De gedachten gaan echter uit naar een kleiner lettertype. Als evangelist zou ik dat nooit en te nimmer pikken. De Here Jezus in een kleinere letter? Van m’n erf af!

Het gaat de gemeente, waar veel gereformeerden wonen, ‘uitdrukkelijk niet om de tekst, het is een kwestie van welstand.’

Ik was er al bang voor. Geen principe, alleen weer dat vreselijke, altijd zo intens droef stemmende geneuzel van de dorre pennenlikkers van de welstandscommissie. Al vele jaren koester ik een grote weerzin tegen dit achterhaalde betuttelclubje wijsneuzen. Maar ik heb echt principiële bezwaren gekregen tegen deze smaakpolitie, die hooghartig uitmaakt wat mooi is en wat niet, sinds een kroeg in mijn stad door welstand is verplicht de sponningen van de kozijnen anderhalve centimeter breder te maken, wat de kroegbaas vele duizenden euro’s kostte.

Daarom zou ik op dat dak graag achter ‘Jezus redt’ een *) willen zien, met daaronder, vlak boven de goot: ’*) maar geen leden van welstandscommissies’.