Tony Schrijft

Hufterangst

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 31 juli 2010

Hufterangst

Er zijn, hoor je wel eens, mensen die in de krant alle verkeersongelukken lezen, of alles over kirrende BN-ers. Zelf sla ik nooit een hufter over (waardoor ik toch nog heel wat verkeersongelukken meepik, en op z’n tijd ook een BN-er.)

Krantenfoto’s van hufters zijn zeldzaam, en toch denk ik wel zo ongeveer te weten hoe ze eruit zien. De standaardhufter is bijna altijd een man, tussen de zestien en dertig jaar oud, gel-haartjes, grote zonnebril op, ook op dagen dat het weer daar geen aanleiding toe geeft, zwart T-shirt aan en om de brede pols een fout horloge en/of een poenerige ketting.

Slechts één keer heb ik heel veel hufters bij elkaar gezien. Ik was in een crematorium en na ons werd een hufter verast. Op de vlucht voor de politie was hij verongelukt. Op de parkeerplaats hadden veel rouwende hufters hun aso-bakken dubbel geparkeerd. Je bent een hufter of je bent het niet. De vrouwen van de hufters voldeden geheel aan de verwachtingen die ik heb als ik aan de vrouw van een hufter denk (waar ik overigens geen gewoonte van maak).

Mijn fascinatie voor hufters kan ongetwijfeld herleid worden op angst. Ik ben bang voor hufters, zoals ik ook bang ben voor eenzame stieren, loslopende paarden en vooral grote honden. Het is de angst voor ongebreideld, niets ontziend geweld. Daarom ben ik ook bang voor heftig onweer: het is één pakket, dat, wie er ook in de regering komen, altijd buiten de basisverzekering wordt gehouden. Iemand met hufterangst moet zichzelf maar zien te redden in deze onzekere samenleving.

Op zaterdag 17 juli heb ik een foto uit onze krant geknipt, waar ik nog steeds af en toe naar kijk. Met een mengsel van ongeloof, afschuw, kwaadheid en verbijstering. Wat staat er op die foto? Wij zien een heel foute auto, zo’n enorme Amerikaanse tank. Het is een blauwgroene Dodge Ram 1500, waarover Wikipedia hoopvol bericht: ‘De VS zijn het enige noemenswaardige afzetgebied, de Nederlandse markt is verwaarloosbaar.’ Maar hier zien we er dan toch eentje. Hij staat dwars op een brug in het centrum van Den Bosch, hij is zojuist uit de bocht gevlogen en eromheen liggen de jachttrofeeën van de hufter: drie van de vier fietsen die hij heeft weten te pletten. De vier jongeren die bij het stoplicht stonden te wachten (doen hufters ook zelden) worden volledig ontdaan geciteerd: ‘Hij reed echt ontzettend hard, het piepte als een gek.’

Hier had de hufter met zijn proletenbak vier jonge mensen kreundood kunnen rijden omdat hij lekker heftig de bocht wou nemen. De website van de krant vulde zich de dagen erna met verontwaardiging, wat op zichzelf mooi en hoopgevend is. Volgens de beschrijvingen bekommerde de hufter zich te midden van zijn ravage niet over degenen die hij van de fiets had geramd, ‘ogenschijnlijk onaangedaan leunde hij tegen zijn auto en rookte na het ongeluk sigaretjes.’

Ik heb nog nooit met een hufter gebeld, maar de verslaggever deed dat wel. De hufter bleek nog onverminderd naturel. Tweemaal verbrak hij boos de verbinding. Maar wij komen wel te weten dat hij geen spijt heeft en dat hij ‘boven de reacties staat’ van al die boze mensen. Rolvast dus, niet van zijn stuk te brengen.

De krant liet het er gelukkig niet bij zitten en stelde op basis van alle reacties een stadskaart samen met alle plekken waar het onveilig is door hufterig verkeersgedrag. Je weet niet wat je ziet. Ik ben net een tijdje in Johannesburg geweest, een stad waarvoor je alom gewaarschuwd wordt vanwege de legendarische onveiligheid op straat. Maar vlak de hoofdstad van Brabant op dat punt ook niet uit!

Sinds oktober 2008 zijn in Nederland 1808 (!) verkeershufters verplicht op cursus geweest. Over de resultaten is weinig bekend. Ik hoop dat dit komt omdat een voormalige hufter, die naar de onthuftering is geweest, niet meer wil weten dat hij ooit een grote hufter was.