Tony Schrijft

Ten paleize

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 26 juni 2010

Ten paleize

Paleisnieuws behoort tot de meeste hachelijke genres van ons mooie ambacht. Door gebrek aan echte informatie zit je er al snel naast. Het is als met sprookjes: als je die samenvat in een nieuwsbericht (‘Jager redt meisje uit buik verklede wolf’) is het gedaan met de magie.

Half mei schreef ik over de mooie foto waarop wij zien hoe de zeer afstandelijk kijkende Britse vorstin de nieuwe premier David Cameron ontvangt. Maakte hij een diepe buiging? Ging hij op de knieën? Wij weten het niet. Wat we sinds die gedenkwaardige foto wel weten is het type huisraad waarmee Elisabeth II zich omringt. Gouden stoelen, veel ingelijste foto’s ‘om in haar eenzaamheid nog wat aanspraak te hebben’, en op de schouw een porseleinen papegaai. Daarover schreef ik geringschattend dat ‘dergelijke kitsch tegenwoordig met hele bakken vol bij de Xenos en de Blokker staat.’

Meteen ontving ik een vriendelijke, maar berispende reactie van de porseleinkenner Frederik Boland die mij ernstig terecht wees: ‘Deze vogel is een uiterst zeldzaam voorwerp, daterend van ongeveer 1770.’

Nederig mailde ik terug; daarna bleef het gelukkig stil. Maar een maand later (in de wereld van het verfijnde porselein zijn ze kennelijk niet allemaal even haastig op internet) meldde zich alsnog Floris van der Ven van het prestigieuze Vanderven & Vanderven Oriental Art uit Den Bosch: ‘Het gaat hier om zeldzaam Chinees porselein. Een paar van deze vogels brengt in de internationale kunsthandel een bedrag op van euro 100.000 – 150.000 en is momenteel internationaal zeer gevraagd en in de mode. Voor internationale kennis en Chinese kunst kunt u lokaal terecht, het is maar dat u het weet!’.

Nu had Elisabeth II gelukkig een rechtse politicus over de vloer; over socialisten wordt in de bladen vaak geschreven dat ze uit jaloezie er met de duurste spullen vandoor gaan. Maar het voorval maakt me toch wat schuw.

Wat te schrijven over het sprookjeshuwelijk te Stockholm zonder dat ik weer door de mand val? Want schrijven over koninklijke hoven gaat vaak over randverschijnselen en daar zit kennelijk de grootste foutkans.

Voor de details over de hoogste kringen verlaat ik me altijd op Hans Jacobs die voor bijna alle regionale kranten in ons land het blauwe bloed volgt. Toen ik de kroonprins in Wassenaar een keer op de Beukenhorst liet wonen, mailde hij me begripvol dat het om de Eikenhorst ging. Hoe had ik die misser nu weer kunnen maken? Ik vermoed uit de ware achting die de onderdaan siert. Beuken, vooral mooie donkere beuken, zijn toch voornamer dan eiken. En kennelijk wens ik de kroonprins, diep in mijn hart, de fraaiste bomen toe waarover ons koninkrijk kan beschikken. 

Hans Jacobs berichtte dat Daniel Wesling, ‘de hardwerkende sportschoolhouder’ die trouwde met de Zweedse kroonprinses Victoria, bij zijn ja-woord  moest ‘vechten tegen zijn tranen’. Dat klopte, op de televisie zag ik hoe hij dat gevecht volstrekt kansloos verloor. Daar hou ik wel van. In koninklijke kringen denk je al gauw dat het een huwelijk uit berekening is, als er niet volop gehuild wordt. Het bijzondere daar in Stockholm was ook  (‘Beatrix gruwt ervan’) wat op de televisie kwam: het bal, het diner, alsof wij allemaal naar de bruiloft mochten. De Zweden zagen bijvoorbeeld Máxima heel genoeglijk met de Deense kroonprins Frederik praten. Waar hadden ze het zoal over? Ja, zie je, dat lees je dan weer niet.

Om het precies te weten kocht ik De Telegraaf.  Dat doe ik altijd als er hoog getrouwd wordt of het land anderszins in rep en roer is (‘Jan Smit bedriegt Yolanthe’). In die wakkere krant wordt in Stockholm nog veel guller gehuild dan bij ons (‘tranen de vrije loop’),  maar geen woord over de tafelgesprekken die live op de Zweedse tv waren.

Op de bruiloftsfoto’s denk ik wel weer allerlei kitsch te zien. Maar daar begin ik niet meer over.