Tony Schrijft

“Goede reis”

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 28 augustus 2010

‘Goede reis!’

In Veghel, een bedrijvige stad waarover je verder nooit zoveel raars leest, kun je als volwassen man een heel eind op handen en voeten over straat kruipen vóór het ook maar iemand opvalt. Maar dit bizarre verhaal van de invalide scootmobielrijder Ruud Bos (50) uit Veghel begint al in Den Bosch. ’s-Morgens was hij met de Arriva-bus naar de Brabantse hoofdstad gegaan. Probleemloos was hij in Veghel via de laadklep, die in elke bus zit, naar binnen gereden. Maar ’s middags wilde de dienstdoende chauffeur hem er niet in hebben met die kar. De gehandicapte man liet zijn scootmobiel achter op de stoeprand en kroop op handen en voeten lijnbus 158 in. En dan meldt het bericht op opmerkelijk rustige toon: ‘Chauffeur en passagiers staken volgens Bos geen hand uit.’

Als ik met carnaval in de trein zit, kruipt, vooral als het al wat later wordt, wel eens een snuivend konijn door een middenpad of een beschonken zeemeermin. Die kiezen daar zelf voor. Maar in lijn 158 moet het de passagiers toch opvallen dat er iets uitzonderlijks gebeurt als een invalide man door het middenpad kruipt om zich vervolgens in een bankje te hijsen. Niemand kijkt op of om, niemand doet wat en ook de chauffeur vindt het prima zo. Deuren weer dicht en de scootmobiel blijft eenzaam achter als symbool van eigentijdse medemenselijkheid.

Moeten wij dit idiote tafereel bekijken als het zoveelste symptoom van toenemende hufterigheid en intermenselijke achteloosheid in de samenleving? Of is dit de toevallige combinatie van een horkerige chauffeur, een rommelig georganiseerd busbedrijf en een stelletje buspassagiers die ook niet helemaal normaal uit hun ogen kijken?

Lastige keus.

Arriva laat het meenemen van een scootmobiel over aan de chauffeur van dienst, wat raar is, temeer omdat er bij Arriva heel aardige maar ook buitengewoon nurkse chauffeurs werken. Om er achter te komen of ze er toch het woord ‘beleid’ kunnen spellen, kijk ik op de Arriva-website. Die blijkt net vernieuwd en ter ere daarvan huppelt een aantal rode ballen over mijn scherm die ik van Arriva mag gaan tellen, gewoon voor de fun. Het zijn er zes! Een invalide man op handen en voeten door het middenpad laten kruipen en intussen is het bedrijf volop in de weer met zit soort trendy onzin.

Als je Arriva wilt bellen over de bus naar Veghel moet je in het Friese Heerenveen zijn. Hoewel ik daar in de buurt geboren ben en daarom graag met Heerenveen bel, durf ik het niet aan. Al bekaf van dat ballen tellen ben ik er niet meer tegen bestand om een leuk Fries meisje aan de lijn te krijgen dat met het innemende accent, dat tal van jeugdherinneringen in mij oproept, vraagt: ‘Veghel, waar ligt dat precies?’

Ik vermoed dat het lompe gedrag van die Arriva-chauffeur voor een deel erfelijk is, maar ook voor een deel een gevolg is van de rariteit dat je over een Brabantse bus met Heerenveen moet bellen. Dienstbetoon gedijt doorgaans niet in een onpersoonlijke werksfeer.

Laatst sprong ik monter in een Arriva-bus, want bij mij doen beide benen het nog. Geroutineerd hield ik mijn ov-chipkaart voor de scanner en er gebeurde niets. Vragend keek ik naar de chauffeur die lusteloos voor zich uitkeek. In geen velden of wegen was er een scootmobiel te zien, dus er viel ook niks op lompe wijze te weigeren. ‘Hij doet het niet’ zei ik. ‘Nee’, beaamde hij. ‘Maar werkt het al wel?’, schoot me te binnen. Weer ‘nee’, zonder de geringste uitleg. ‘Wat moet ik dan doen?’vroeg ik. Uit die ontevreden Arriva-mond klonk toen uitsluitend ‘kaartje’, want korter kon het niet.

Ruud Bos is in Veghel weer uit de bus gekropen en ging op handen en voeten op weg naar huis. Tot hij een man en een vrouw trof die beseften dat dit toch wel een merkwaardige manier van voortbewegen is. Zij brachten hem thuis.

‘Arriva, goede reis!’ Maar je moet wel zelf kunnen lopen.