Tony Schrijft

Trots op Laura?

Column Brabants Dagblad

Zaterdag 28 januari 2012

Trots op Laura?

Op het uitgestrekte Parijse kerkhof van Montparnasse staan wij bij het ruim bemeten graf van een generaal. Jammer dat ik nu al ‘staan’ heb geschreven, terwijl dit een van de weinige zinnen is die zich goed lenen voor het mooie, oude ‘verwijlen’. De generaal heeft zó dapper gevochten dat hij drie keer gewond is geraakt. Zijn strenge hoofd is in marmer gehouwen: duidelijk niet het type om een baaldag bij aan te vragen. Kijkend naar zijn monument vallen ons ineens een rij slordige gaatjes op: de reeks martiale medailles, die je op meer Franse graven ziet, zijn er kennelijk vanaf gesloopt door brons- of koperdieven. Meteen gaan onze gedachten terug naar ons geliefde vaderland, terwijl we er op dat moment nog geen weet van hebben dat Simon Carmiggelt en zijn vrouw Tiny in De Steeg door eenzelfde soort lomperik van hun bankje zijn gezaagd.
Met de trein kost het tegenwoordig nauwelijks vier uur om vanuit Brabant in Parijs te komen. En dan rij je ook nog om via Rotterdam, omdat de Thalys nog steeds niet wil stoppen in Breda. Zo dichtbij en toch zover weg. Dat zal onder andere komen omdat Nederland in het Franse nieuws nauwelijks een rol speelt. Er zijn vele dagen dat wij voor de Franse televisiekijker en krantenlezer niet bestaan, wat op zichzelf lekker rustig is. Als onze Mark Rutte weer eens naar een Europese top reist, schrijven wij erover alsof heel Europa reikhalzend uitkijkt naar zijn schrandere inbreng. De Fransen weten echt van niks. Alle getob, geruzie en geïrriteerde gedoe dat ons in Nederland op de been houdt, ontgaat hen ook voor het allergrootste deel.
Maar op zondagmorgen verschijnt op de televisie, die in een Franse ontbijtzaal altijd aanstaat, ineens onze Laura. ‘L.Dekker’ noemen ze haar, alsof ze een gehaaide politica is, met wie je als onafhankelijke media vooral niet te close mag worden. L. Dekker meert haar Guppy af aan de kade van Sint Maarten, dat in Frankrijk ‘Saint Martin’ heet, en dat voelt toch alweer wat luxer aan. Glimmend van trots zit ons Nederlandse groepje, we zijn met z’n vieren, te kijken naar onze Laura. De ons omringende Fransen kauwen onverstoorbaar verder, alsof het niet heel bijzonder is wat Laura gepresteerd heeft.
Laura is niet van hen: dat is de kern. Maar is ze wel van ons? Terug in het vaderland lees ik vooral stukjes met de strekking dat Laura zich vooral niet te veel moet verbeelden en dat ze een verwend nest is. Maar ook dat de leerplichtambtenaren die haar achter de vodden zitten, ‘ergens wel een punt hebben’.
Vooral die laatste, zielloze uitdrukking verlamt het Nederlandse publieke debat. Wie niet echt voor zijn mening wil of durft uit te komen, omdat hij niet goed kan inschatten of hij op dat moment wel bij een welgevallige meerderheid hoort, kijkt schuw om zich heen en zegt dat iemand ‘ergens wel een punt heeft’. Dan kun je altijd nog weer wat bijdraaien. Of zoals ik een keer op Omroep Brabant hoorde over een politicus over wie de meningen enigszins verdeeld zijn: ‘Wat hij zegt, klopt niet, maar hij heeft wel een punt, ergens.’
De meeste Franse kranten hebben geen letter over Laura, maar Le Parisien pakt uit onder de bewonderende kop ‘Krachttoer’. Het gaat voor een belangrijk deel over hoe zij is dwarsgezeten door ‘de bataafse autoriteiten’. Dat klinkt als een erg onaangename, zo niet primitieve typering.
Wie ons ‘bataafs’ noemt denkt niet meteen aan een volk vol twinkelende, geestverruimende ideeën. Of aan een veranderingsgezinde natie die immer op zoek is naar nieuwe vergezichten en straalt van trots over een jong meisje dat niet alleen iets durft, maar het ook nog voor elkaar krijgt. ‘De Batavieren kwamen op hun vlotten over de Rijn ons land binnen’ leerden wij op school, en daar is het zo ongeveer wel bij gebleven.
De rest van de dag loop ik wat schichtig door de stad van de grandeur, als een Bataaf.